کت شلواری ها..

در اين آشفته بازار ذهني من و صد البت آشفته بازار سياست ايران سري زدم به اين خانه خلوت  هم از باب اين كه در بوق و كرنا كنم كه زنده ام وهم از اين باب  كه بعد از مدت ها موضوع جالبي به ذهنم رسيد براي نوشتن و آن حضور لاريجاني در بالاترين كرسي مجلس است.

 

انتخاب لاريجاني هم از آن موضوعات است كه روي آن با اندروني اش كاملا متفاوت است. چه اصولا لاريجاني چنين شخصيتي است  و اين مشئله خود را در مناصبي كه تاكنون به عهده گرفته است  به چشم مي خورد.

لاريجاني نشان داده است برخلاف ظاهر متصلبش اهل كوتاه آمدن است . چه همان سياستمداري كه البته به يمن حضورش در شوراي عالي امنيت ملي توانست در جرگه ديپلمات ها جا خوش كند  و معتقد بود كه پيشنهادهاي 5+1 آب نبات هايي است كه به ايران مي دهند و در گران بها از كشور مي گيرند ؛خود در مذاكراتش با سولانا اما دست و دلش به قدري لرزيد كه مجبور شدند تغييرش دهند. هرچند علت آن شد اختلاف نظر با رييس دولت اما واقعيتش ايين بود كه لاريجاني هم چون ساير مذاكره كنندگان هسته اي كم كم مي خواست تا با غرب راه بيايد.

علاوه برا ين نبايد از ياد برد كه لاريجاني نماينده راست سنتي است و از حمايت بي قيد و شرط قم و مهم ترين پايگاه هاي روحانيت در كشور يعني جامعتين برخوردار است بنابر اين خيال باطل است كه برداشت  شود لاريجاني مواضعش دست كم با اصلاح طلبان يا حتي اصولگرايان نوپا نزديك شده است.

آنچه در ايام ماضي رخ داده است و تنها فصل مشترك لاريجاني با ساير اصولگرايان و گاه اصلاح طلبان قلمداد مي شود ، انتقاد به دولت آن هم نه  در همه بخش ها و زمينه هاست.

 

چه همين چهره بعضا منتقد دولت با راي حاميان دولت و برخي نمايندگان حزب باد به رياست رسيده و در مصاحبه هايش بارها از تعامل با دولت سخن گفته است. بعيد است لاريجاني كه كه با كمك  اين كه چهره منتقد دولت است به اين جايگاه رسيده بتواند اين نقاب را حفظ كند.دست كم او به بخشي از دولت و البت احمدي نژاد وامدار است...همين سبب م يشود تا لاريجاني چهره ديگري را در مجلس عيان كند و شايد اين ناشي از تساهل و تسامح وي باشد يا همان كوتاه آمدن اين بار در قبال دولت... لاريجاني هم از دسته كت و شلواريهايي است كه  خط اتوي شلوارشان برنده تر از كلام روحانيون است...